بعد از مدت زمانی کوتاه هر کس سر جای خود قرار می‌گیرد تا تمرین شروع شود. نور می‌رود، صدای حرکت قطار در سالن می‌پیچد و بعد از گذشت چند ثانیه در دل موسیقی ساخته آنکیدو دارش پنهان می‌شود. بعد از روشن شدن صحنه بازیگران در حال انجام کاری هستند. پناهی‌ها غذا را آماده می‌کند و معتمدآریا نیز در حال شانه کردن موی خیالی مقدمی است.

بازیگران نمایش به قدری تأثیرگذار ایفای نقش می‌کنند که اندک مخاطب حاضر در سالن را هم تحت تأثیر قرار می‌دهند. معتمدآریا برشی از زندگی یک زن را نشان می‌دهد که جای هیچگونه تردیدی را مبنی بر اینکه ما شاهد یک بازی هستیم در ذهنمان باقی نمی‌گذاشت. دو بازیگر دیگر نیز در این میان هر کدام با توانایی و حس خود این برش زندگی را تکمیل می‌کنند.

شاید نتوان به راحتی در مورد فضای نمایش صحبت کرد، زیرا به قدری با تصویر همراه است که وقتی به نوشتن صرف محدود شود، با هاله‌ای از ابهام همراه می‌شود. احصایی در این نمایش از میزانسن‌ها و نور به خوبی استفاده کرده و قرار گرفتن این دو در کنار هم ترکیبی خوب ساخته است.

تصویر مقابل ما حاکی از سرگردانی سه زن در مکانی است که هر کدام با گذشته‌ای که به صورت منقطع روایت می‌شود، دلیل حضور خود را بیان می‌کنند. گاهی از یک اشاره کوتاه لبخندی به لب می‌آورند و گاهی بغضی را در گلو می‌پرورانند که با فضای حاکم بر نمایش کل سالن را از خود مملو می‌کند.

گاهی با حرکات تند به این طرف و آن طرف صحنه می‌روند و گاهی در ذهنیات خود غرق می‌شوند و سکوتی بر آنها حکمفرما می‌شود. گویا زندگی هر سه به نوعی به هم متصل است و شاید سرمنشا اتفاقات زندگی‌شان یکی نباشد، ولی مقصد هر سه مشترک است.

کارگردان فرارسیدن زمان استراحت را اعلام و نور عمومی فضا را روشن می‌کند. از این فرصت استفاده می‌کنیم و سراغ بازیگران می‌رویم. معتمدآریا درباره دلیل دوری چند ساله خود از تئاتر و بازی در نمایش "ترمینال" می‌گوید: "من سال‌ها تصمیم داشتم در کاری نمایشی بازی کنم. با دوست خوبم آتیلا پسیانی و یک کارگردان ایتالیایی قرار شد متن "انتقال" را برای اجرا آماده کنیم."

وی ادامه می‌دهد: "ولی به اعلام شد نمایش خطوط قرمز را رعایت نکرده است. بعد از چند ماه احصایی پیشنهاد بازی در "ترمینال" را به من داد. از نوع دیدگاه و شیوه اجرایی وی آگاه بودم، چون در چند فیلم سینمایی که بازی داشتم وی طراحی صحنه آنها را بر عهده داشت. برای من مدرن بودن متن خیلی جذاب و متفاوت بود. ضمن اینکه این نمایش خیلی به علایق شخصی من نزدیک است."

این بازیگر سینما و تئاتر با اشاره به اینکه بعد از انقلاب در اکثر کارهای کلاسیک تئاتری حضور داشته و تجربه حضور در اینگونه تجربیات تئاتری را ندارد، تأکید می‌کند: "می‌خواستم به هر دلیل که شده در تئاتر بازی کنم و به مسئولین تئاتری بفهمانم تئاتر خیلی بیشتر از مفاهیم مد نظر آنها حرف برای گفتن دارد."

معتمدآریا درباره فعالیت خود در عرصه تئاتر کودک می‌گوید: "من خیلی در زمینه تئاتر کودک و نوجوان به صورت مجزا کار نکردم. شروع کار بازیگری من از کانون بود و کار تئاتر عروسکی نیز انجام می‌دادم که گاهی برای بزرگسالان و گاه برای کودکان بود. هیچگاه این دو فضا را تفکیک نکردم، ضمن اینکه به نظر من کار کودک نیاز به انرژی روح و روان و محیطی پاک و سالم دارد که به خاطر نبود این فضا ترجیح می‌دهم کار بزرگسال انجام دهم."

پناهی‌ها کار کردن با احصایی را تجربه‌ای خوب می‌داند و ادامه می‌دهد: "احصایی کارگردانی خوشفکر و خوش‌اخلاق است و کار کردن در نمایش‌های او تجربه‌هایی را برای بازیگر میسر می‌کند که در زندگی روزمره به سختی می‌توان آنها را داشت. من قبلا هم با احصایی تجربه کار داشتم. ابتدا موضوع متن در میان نبود و فقط پیشنهاد کارگردان بود که برای حضور و بازی در نمایش به من داده شد. برای من زیاد فرق نمی‌کند متن در چه حال و هوایی است، زیرا کاملا حسی با آن برخورد می کنم."

مقدمی نیز درباره کار با احصایی می‌گوید: "احصایی را از کار "واقعیت اینه که خورشید دور ما می‌گرده!" می‌شناسم. کارگردانی صاحب اندیشه است و متنی مدرن و خوب نیز نوشته. عامل دیگری هم که خیلی برایم جذاب بود حضور فاطمه معتمدآریا و پانته آ پناهی‌ها در این نمایش بود، زیرا این حضور می‌تواند برای من خیلی آموزنده باشد."

وی بازی در نمایش "ترمینال" را اولین تجربه کاری خود در اینگونه نمایش ها عنوان می کند و یادآور می شود: "من در حال تجربه کردن هستم و برای خودم از هیچ تجربه ای دریغ نمی کنم. نمی دانم در این کار موفق هستم یا نه، ولی تمام تلاش خود را می کنم. خوشحالم این کار را با کارگردانی تجربه می کنم که به کار خود مسلط است."

بعد از گفتگو با بازیگران به همراه احصایی به گوشه دیگر سالن می رویم. کارگردان "ترمینال" توضیحاتی در مورد طراحی صحنه می‌دهد و می گوید: "آگاهی من بیشتر در هنر تجسمی است تا هنر نمایشی. متن کلی کارهای من طراحی صحنه است و هر چیزی را از تصویر شروع می‌کنم. اگر بخواهم چیزی بسازم، ابتدا تصویری از آن دارم که این تصویر می‌تواند در هر جایی حتی رویا نیز باشد."

وی ادامه می دهد: "شروع کار همیشه اینگونه است و دوست دارم به جای فضاهای عینی که همیشه دیده می شود فضایی را که به آن فکر می‌کنم بسازم. البته فضای من هم در واقعیت وجود دارد، ولی شاید آن را اینگونه نتوان دید. یک اتفاق در نمایشنامه ممکن است در هر فضایی رخ بدهد و من مکان‌هایی را که در ذهن دارم برای آن انتخاب می‌کنم. به همین خاطر به فضاهای متفاوت نسبت به آنچه در واقعیت هست می‌رسم. من به شکل آکادمیک جواب نمی‌دهم و آنچه در ذهنم وجود دارد را به زبان می آورم."

وی در مورد نحوه نگارش متن "ترمینال" می‌گوید: "در مورد این نمایشنامه فضایی در ذهنم وجود داشت که در آن قضاوتی نیز نسبت به شخصیت‌ها داشتم. دنبال مقوله‌ای بودم که در این فضا بگنجد، در نتیجه به داستان‌هایی کوتاه از مهرک قزوینی رسیدم. با موافقت وی سه قصه کوتاه را انتخاب و سه کاراکتر آن را تبدیل به کاراکترهای خودم کردم. بعد از چند بار بازنویسی به این شکل نمایشی رسیدم. شاید در این نمایش بازگو کردن قصه از اول تا آخر نداریم و یکباره در میان یک اتفاق قرار گرفته‌ایم."

احصایی درباره ارتباط برقرار کردن مخاطب با فضای نمایش "ترمینال" خاطرنشان می‌سازد: "مخاطب در فضای نمایش قرار می‌گیرد، چون شکل ذاتی کارم تصویری است و المان‌های زیادی در آن وجود دارد، به طور حتم مخاطب با این کار کنار می‌آید. ضمن اینکه تماشاگر تئاتر ما به دیدن و پیگیری کردن عادت کرده و این باعث می‌شود من راحت‌تر کار کنم. این را هم فراموش نکنیم که هیچوقت قرار نیست تماشاگران به یک شکل و اندازه به کار نزدیک شوند."
گفتگو با عوامل نمایش به پایان می‌رسد و ما نیز در کنار دیگر اهالی تئاتر به انتظار می‌نشینیم تا شاهد "ترمینال" در جشنواره تئاتر فجر و اجرای عمومی آن باشیم. با بدرقه گرم و صمیمانه گروه سالن انتظامی را ترک می‌کنیم.

معتمدآریا از "ترمینال" به جشنواره... 

فاطمه معتمد آریا یکی از بازیگران نمایش "ترمینال" به کارگردانی سیامک احصایی است که در صورت رای مثبت هیئت بازبینی در جشنواره تئاتر فجر امسال حضور پیدا می‌کند.
به گزارش خبرنگار مهر، این نمایش که بر اساس متنی از احصایی به صحنه می‌رود، داستان زندگی سه زن را روایت می کند که به بازگویی بخشی از زندگی خود می‌پردازند.

پانته‌آ پناهی‌ها و شبنم مقدمی دیگر بازیگران نمایش "ترمینال" هستند. طراحی صحنه و لباس این اثر را احصایی به عهده دارد و انکیدو دارش آهنگساز، محمدرضا حسین‌زاده و مریم شیرازی دستیاران کارگردان و آرش فصیح مدیر صحنه این نمایش هستند.

نمايش "ترمينال" به کارگرداني سيامک احصايي و بازي فاطمه معتمدآريا، شبنم مقدمي و پانته‌آ پناهي‌ها اين روزها در تالار انتظامي خانه هنرمندان ايران براي حضور در بخش مسابقه بين‌الملل جشنواره تئاتر فجر آماده مي‌شود.

ديرزماني است که اهالي تئاتر در انتظار ديدن مجدد بازيگري توانا چون معتمدآريا بر صحنه نمايش هستند. ما به نمايندگي از اين انتظار با پيشزمينه ذهني نسبت به تفکر و فضاي کار احصايي وارد تالار انتظامي اقامتگاه موقت "ترمينال" مي‌شويم؛ کارگرداني که با طراحي صحنه به تفکرات خود جسميت مي‌بخشد و هميشه دوست دارد فضايي بسازد که به آن مي‌انديشد.

سه بازيگر زن نمايش با لباس‌هايي خاکستري روي کفپوشي سفيد به تمرين مشغولند. خيلي وقت بود علاقمند بوديم دوباره معتمدآريا را روي صحنه تئاتر ببينيم. بازيگري که هميشه در اذهان خانواده تئاتر به عنوان يکي از بازيگران مطرح اين عرصه شناخته شده است. در کنار وي پناهي‌ها و مقدمي هم حضور دارند.

محمدرضا حسين‌زاده، آرش فصيح و مريم شيرازي گروه کارگرداني با رويي گشاده از ما استقبال مي‌کنند. جوياي حضور احصايي مي‌شويم و پاسخ اين است: "صادق صفايي در بيمارستان به دليل سکته قلبي بستري است و سيامک هم آنجاست." بعد از مدتي احصايي وارد سالن مي‌شود، از چهره‌اش مشخص است که در فکر صفايي است. همه جوياي احوال او مي‌شوند و ...

بعد از مدت زماني کوتاه هر کس سر جاي خود قرار مي‌گيرد تا تمرين شروع شود. نور مي‌رود، صداي حرکت قطار در سالن مي‌پيچد و بعد از گذشت چند ثانيه در دل موسيقي ساخته آنکيدو دارش پنهان مي‌شود. بعد از روشن شدن صحنه بازيگران در حال انجام کاري هستند. پناهي‌ها غذا را آماده مي‌کند و معتمدآريا نيز در حال شانه کردن موي خيالي مقدمي است.

بازيگران نمايش به قدري تأثيرگذار ايفاي نقش مي‌کنند که اندک مخاطب حاضر در سالن را هم تحت تأثير قرار مي‌دهند. معتمدآريا برشي از زندگي يک زن را نشان مي‌دهد که جاي هيچگونه ترديدي را مبني بر اينکه ما شاهد يک بازي هستيم در ذهنمان باقي نمي‌گذاشت. دو بازيگر ديگر نيز در اين ميان هر کدام با توانايي و حس خود اين برش زندگي را تکميل مي‌کنند.

شايد نتوان به راحتي در مورد فضاي نمايش صحبت کرد، زيرا به قدري با تصوير همراه است که وقتي به نوشتن صرف محدود شود، با هاله‌اي از ابهام همراه مي‌شود. احصايي در اين نمايش از ميزانسن‌ها و نور به خوبي استفاده کرده و قرار گرفتن اين دو در کنار هم ترکيبي خوب ساخته است.

تصوير مقابل ما حاکي از سرگرداني سه زن در مکاني است که هر کدام با گذشته‌اي که به صورت منقطع روايت مي‌شود، دليل حضور خود را بيان مي‌کنند. گاهي از يک اشاره کوتاه لبخندي به لب مي‌آورند و گاهي بغضي را در گلو مي‌پرورانند که با فضاي حاکم بر نمايش کل سالن را از خود مملو مي‌کند.

گاهي با حرکات تند به اين طرف و آن طرف صحنه مي‌روند و گاهي در ذهنيات خود غرق مي‌شوند و سکوتي بر آنها حکمفرما مي‌شود. گويا زندگي هر سه به نوعي به هم متصل است و شايد سرمنشأ اتفاقات زندگي‌شان يکي نباشد، ولي مقصد هر سه مشترک است.

کارگردان فرارسيدن زمان استراحت را اعلام و نور عمومي فضا را روشن مي‌کند. از اين فرصت استفاده مي‌کنيم و سراغ بازيگران مي‌رويم. معتمدآريا درباره دليل دوري چند ساله خود از تئاتر و بازي در نمايش "ترمينال" مي‌گويد: "من سال‌ها تصميم داشتم در کاري نمايشي بازي کنم. با دوست خوبم آتيلا پسياني و يک کارگردان ايتاليايي قرار شد متن "انتقال" را براي اجرا آماده کنيم."

وي ادامه مي‌دهد: "ولي به من اعلام شد نمايش خطوط قرمز را رعايت نکرده است. بعد از چند ماه احصايي پيشنهاد بازي در "ترمينال" را به من داد. از نوع ديدگاه و شيوه اجرايي وي آگاه بودم، چون در چند فيلم سينمايي که بازي داشتم وي طراحي صحنه آنها را بر عهده داشت. براي من مدرن بودن متن خيلي جذاب و متفاوت بود. ضمن اينکه اين نمايش خيلي به علايق شخصي من نزديک است."

اين بازيگر سينما و تئاتر با اشاره به اينکه بعد از انقلاب در اکثر کارهاي کلاسيک تئاتري حضور داشته و تجربه حضور در اينگونه تجربيات تئاتري را ندارد، تأکيد مي‌کند: "مي‌خواستم به هر دليل که شده در تئاتر بازي کنم و به مسئولين تئاتري بفهمانم تئاتر خيلي بيشتر از مفاهيم مد نظر آنها حرف براي گفتن دارد."

معتمدآريا درباره فعاليت خود در عرصه تئاتر کودک مي‌گويد: "من خيلي در زمينه تئاتر کودک و نوجوان به صورت مجزا کار نکردم. شروع کار بازيگري من از کانون بود و کار تئاتر عروسکي نيز انجام مي‌دادم که گاهي براي بزرگسالان و گاه براي کودکان بود. هيچگاه اين دو فضا را تفکيک نکردم، ضمن اينکه به نظر من کار کودک نياز به انرژي روح و روان و محيطي پاک و سالم دارد که به خاطر نبود اين فضا ترجيح مي‌دهم کار بزرگسال انجام دهم."

پناهي‌ها کار کردن با احصايي را تجربه‌اي خوب مي‌داند و ادامه مي‌دهد: "احصايي کارگرداني خوشفکر و خوش‌اخلاق است و کار کردن در نمايش‌هاي او تجربه‌هايي را براي بازيگر ميسر مي‌کند که در زندگي روزمره به سختي مي‌توان آنها را داشت. من قبلا هم با احصايي تجربه کار داشتم. ابتدا موضوع متن در ميان نبود و فقط پيشنهاد کارگردان بود که براي حضور و بازي در نمايش به من داده شد. براي من زياد فرق نمي‌کند متن در چه حال و هوايي است، زيرا کاملا حسي با آن برخورد مي کنم."

مقدمي نيز درباره کار با احصايي مي‌گويد: "احصايي را از کار "واقعيت اينه که خورشيد دور ما مي‌گرده!" مي‌شناسم. کارگرداني صاحب انديشه است و متني مدرن و خوب نيز نوشته. عامل ديگري هم که خيلي برايم جذاب بود حضور فاطمه معتمدآريا و پانته آ پناهي‌ها در اين نمايش بود، زيرا اين حضور مي‌تواند براي من خيلي آموزنده باشد."

وي بازي در نمايش "ترمينال" را اولين تجربه کاري خود در اينگونه نمايش ها عنوان مي کند و يادآور مي شود: "من در حال تجربه کردن هستم و براي خودم از هيچ تجربه اي دريغ نمي کنم. نمي دانم در اين کار موفق هستم يا نه، ولي تمام تلاش خود را مي کنم. خوشحالم اين کار را با کارگرداني تجربه مي کنم که به کار خود مسلط است."

بعد از گفتگو با بازيگران، به همراه احصايي به گوشه ديگر سالن مي رويم. کارگردان "ترمينال" توضيحاتي در مورد طراحي صحنه مي‌دهد و مي گويد: "آگاهي من بيشتر در هنر تجسمي است تا هنر نمايشي. متن کلي کارهاي من طراحي صحنه است و هر چيزي را از تصوير شروع مي‌کنم. اگر بخواهم چيزي بسازم، ابتدا تصويري از آن دارم که اين تصوير مي‌تواند در هر جايي حتي رويا نيز باشد."

وي ادامه مي دهد: "شروع کار هميشه اينگونه است و دوست دارم به جاي فضاهاي عيني که هميشه ديده مي شود فضايي را که به آن فکر مي‌کنم بسازم. البته فضاي من هم در واقعيت وجود دارد، ولي شايد آن را اينگونه نتوان ديد. يک اتفاق در نمايشنامه ممکن است در هر فضايي رخ بدهد و من مکان‌هايي را که در ذهن دارم براي آن انتخاب مي‌کنم. به همين خاطر به فضاهاي متفاوت نسبت به آنچه در واقعيت هست مي‌رسم. من به شکل آکادميک جواب نمي‌دهم و آنچه در ذهنم وجود دارد را به زبان مي آورم."

وي در مورد نحوه نگارش متن "ترمينال" مي‌گويد: "در مورد اين نمايشنامه فضايي در ذهنم وجود داشت که در آن قضاوتي نيز نسبت به شخصيت‌ها داشتم. دنبال مقوله‌اي بودم که در اين فضا بگنجد، در نتيجه به داستان‌هايي کوتاه از مهرک قزويني رسيدم. با موافقت وي سه قصه کوتاه را انتخاب و سه کاراکتر آن را تبديل به کاراکترهاي خودم کردم. بعد از چند بار بازنويسي به اين شکل نمايشي رسيدم. شايد در اين نمايش بازگو کردن قصه از اول تا آخر نداريم و يکباره در ميان يک اتفاق قرار گرفته‌ايم."

احصايي درباره ارتباط برقرار کردن مخاطب با فضاي نمايش "ترمينال" خاطرنشان مي‌سازد: "مخاطب در فضاي نمايش قرار مي‌گيرد، چون شکل ذاتي کارم تصويري است و المان‌هاي زيادي در آن وجود دارد، به طور حتم مخاطب با اين کار کنار مي‌آيد. ضمن اينکه تماشاگر تئاتر ما به ديدن و پيگيري کردن عادت کرده و اين باعث مي‌شود من راحت‌تر کار کنم. اين را هم فراموش نکنيم که هيچوقت قرار نيست تماشاگران به يک شکل و اندازه به کار نزديک شوند."

گفتگو با عوامل نمايش به پايان مي‌رسد و ما نيز در کنار ديگر اهالي تئاتر به انتظار مي‌نشينيم تا شاهد "ترمينال" در جشنواره تئاتر فجر و اجراي عمومي آن باشيم. با بدرقه گرم و صميمانه گروه سالن انتظامي را ترک مي‌کنيم.

منبع : خبرگزاري مهر

معتمدآریا از “ترمینال” به جشنواره تئاتر فجر می‌آید

به گزارش مهر، این نمایش که بر اساس متنی از احصایی به صحنه می‌رود، داستان زندگی سه زن را روایت می کند که به بازگویی بخشی از زندگی خود می‌پردازند.

پانته‌آ پناهی‌ها و شبنم مقدمی دیگر بازیگران نمایش “ترمینال” هستند. طراحی صحنه و لباس این اثر را احصایی به عهده دارد و انکیدو دارش آهنگساز، محمدرضا حسین‌زاده و مریم شیرازی دستیاران کارگردان و آرش فصیح مدیر صحنه این نمایش هستند.

احصایی تاکنون نمایش‌های “زمزمه مردگان” و “حقیقت اینه” را کارگردانی کرده است. وی یکی از طراحان صحنه و لباس شناخته شده عرصه سینما و تئاتر است. فیلم سینمایی “آفتاب بر همه یکسان نمی‌تابد” به کارگردانی عباس رافعی یکی آثار او در عرصه طراحی صحنه است.