فاطمه معتمدآريا پس از هشت سال دوري از تئاتر در نمايش ترمينال كاري از سيامك احصايي بازي مي كند. تمرين نمايش <ترمينال> را كه قرار است براي جشنواره تئاتر فجر آماده شود، شروع شده است. در اين نمايش فاطمه معتمدآريا، پانته آ پناهي ها و شبنم مقدمي بازي مي كنند. ترمينال داستان سه زن است كه طي نمايش بخش هايي از زندگي خود را مرور مي كنند. موسيقي اين كار را آنكيدو دارش آماده خواهد كرد. دستياران كار نيز محمدرضا حسين زاده و مريم شيرازي هستند. ترمينال براي بخش مسابقه بين الملل بيست وششمين جشنواره تئاتر فجر تمرين مي شود.
    

نقد و بررسي نمايش :ترمينال (بخش مسابقه بين الملل)
    نويسنده و كارگردان: سيامك احصايي
    بازيگران: فاطمه معتمدآريا، پانته آ پناهي ها، شبنم مقدمي
   
سيامك احصايي را بيشتر به عنوان طراح صحنه مي شناسند، او در طراحي صحنه به درخشش مطلوب تري رسيده و ويژگي هاي كار او منبعث از طراحي هاي صحنه اي است كه به صحنه روح تازه اي بخشيده و جذابيت هاي كار را افزايش داده است. ترمينال كه آخرين كار او به شمار مي رود و در بخش مسابقه بين المللي بيست و ششمين جشنواره تئاتر فجر شركت جست، نيز از طراحي صحنه اي متوازن و زيبا برخوردار است. به اين نمايش از سه منظر مي توان نگريست؛
    -1 متن: سه شغل مورد گزينش سه شخصيت نمايش هر يك به نوعي با روح و جسم و محيط آدم ها ارتباطي تنگاتنگ دارند. حضور سه زن در مكاني شبيه دستشويي يك ترمينال، مي تواند به نوعي حضور برزخي آنها قلمداد شود كه به انعكاس اعمال و رفتار دنياي مجازي منتهي مي گردد. آشپز كه به بقاي جسم مي انديشد و با قطعه قطعه كردن موجودي ديگر هرازگاهي ضربات مهلكي را بر انگشت خود وارد مي سازد، تنها به سلامت و بقاي ظاهري توجه دارد اما به جوهره اصلي انسان با نگرشي متفاوت مي نگرد و بقاي حقيقي انسان را تنها تامين مجازي جسم نمي داند و به ابعاد ديگري نيز نظاره گر است.
    نظافتچي كه به اكوسيستم و محيط زندگي توجه دارد، به ظواهر و زيبايي ظاهري مي پردازد و هر آنچه را كه به آلودگي دامن مي زند، از اطراف دور مي سازد و مي كوشد ناپاكي هاي ظاهري را از محل زندگي بزدايد. او به ظاهر بيش از باطن توجه دارد و در حقيقت به بعد ديگري از موجوديت انسان تاكيد مي ورزد و در فرازهايي رنج مضاعفي را متحمل مي شود تا ناپاكي هاي ظاهري را از محل زندگي خارج سازد.
    تيمارگر كه به وجود حقيقي و بعد معنوي انسان توجهي عميق و اساسي دارد و باطن زيبا را ارجح از ظاهر زيبا قلمداد مي كند و حركت آدميان را منوط به پاكي و زيبايي باطن مي داند و موفقيت و پيشرفت و تكامل را در پرورش روح و پرورش انديشه، متصور مي شود و در حقيقت راس اصلي و محوري اين مثلث، تيمارگري است كه دو بعد ديگر به كمك و ياري اش مي شتابند. تغذيه جسم و سلامت محيط بايد در راستاي تكامل روح انجام پذيرد و انسان هايي كه به دنياي مادي و مجازي، بيش از دنياي معنوي و حقيقي مي نگرند، هرگز در مسير راه كمال و صعود و عروج به سمت مصدريت الهي قرار نخواهند گرفت و هميشه در برزخي اسير خواهند ماند. فضايي كه در نمايش “ترمينال” به درخشندگي مطلوب مي رسد، بيانگر دنياي مجازي است و آدم ها حكم مسافراني را دارند كه در انتظار سفري بسر مي برند. آنچه كه در متن نمايش جلوه تابناكي مي يابد، هويت بشر معاصر است. هويتي كه بيش از هر چيز به بي هويتي نزديك تر شده و علي رغم درونيات ذهني كه خواستار هويتي اصيل و حقيقي است، در عينيت اسير تجملات ظاهري شده و زرق و برق دنياي مجازي وجودحقيقي او را احاطه كرده و به سمت و سوي فاضلاب سوق مي دهد. وجود دستشويي ها در ترمينال محل زندگي سه زن، همان فاضلاب هايي است كه انسان ها را در طي زندگي خاكي از رسيدن به حقيقت مطلوب باز مي دارد و راه هموار كمال را ناهموار مي سازد.
    -2 كارگرداني: بيش از هر چيز مديون طراحي صحنه و نورپردازي است كه با هماهنگي صورت پذيرفته و فضايي برزخي را به نمود درخشان تري رسانده است. طراحي لباس و رنگ آنها كه به طوسي مي گرايد، در القاي مفاهيم كار بسيار تاثيرگذار است اما در موشكافي و كالبدشكافي متن به توفيق مطلوبي نمي رسد و همين امر بسياري از دريافتگران را دچار سردرگمي مي سازد و از عصاره اثر فاصله مي گيرند ولي آن دسته از تماشاگراني كه به تفكر در تئاتر توجهي ويژه دارند تا حدودي به مفهوم اثر واقف مي شوند و متاسفانه به علت پايين نگه داشتن سلايق تماشاگران در طي ساليان گذشته بسياري به درك درست و واقعي نمي رسند. كارگردان مي توانست با تمهيداتي در تفهيم اثر و انتقال مفاهيم، موثرتر عمل كند و مطمئنا اگر چنين مي كرد به موفقيت هاي درخشان تري دست مي يافت.
    -3 بازي ها: از ميان سه بازيگر نمايش، فاطمه معتمدآريا با شناخت دقيق نقش و اشراف كامل بر حركت و بيان، بازي هنرمندانه اي را ارائه مي دهد اگرچه دو بازيگر ديگر نيز تمام تلاش خود را در باورپذيري نقش ها ارائه داده اند اما از هارموني و هماهنگي كه ايفاگر نقش تيمارگر به آن دست يافته، فاصله گرفته اند و همين امر بازي هاي آنها را به حاشيه رانده است و اين شايد يكي از ضعف هاي عمده كارگرداني محسوب شود كه از پتانسيل هاي موجود هر سه بازيگر نتوانسته آن گونه كه بايد به استفاده اي مطلوب برسد.